Szczegóły

Wyspa Ołowianka

 Wyspa w Gdańsku na rzece Motławie i Kanale na Stępce (nazywana Bleyhoff, Bleihof, Ołowiany Dwór).  Po 1338 r. tereny gospodarcze należące do zamku krzyżackiego, zwane Szafarnią. Na terenach tych znajdowały się spichrze:

• Mały (1400),
• Biały (1404),
• Wielkiego Mistrza (1404),
• Drągowy (1404),
• Nowy (1417)
• Szkarpawski (1440).

• W 1454 król Kazimierz Jagiellończyk podarował je miastu wraz z Zamczyskiem, nakazując, by wybudowano „dobry spichlerz dla przechowywania naszego zboża”.
• W 1499 stały tu dwa spichrze, w 1553 – trzy, w 1574 – cztery, w 1643 – siedem.
• W 1576 przeniesiono ze Spichlerzymiejską Cieślarnię i przekopano Kanał Ciesielski (zwany też Stępkarskim, obecnie  na Stępce), który oddzielił Ołowiankę od pozostałej części dawnej Szafarni, tworząc wyspę.
• Obecną swoją nazwę zawdzięcza magazynom, służącym do przechowywania ołowiu. Największy z nich określano jako Dwór Ołowiany. Znajdowała się tam również waga, na którą wielki żuraw (konstrukcji Adama Wybego) ładował ołów.
• Oprócz Ołowianego Dworu, jak i wspomnianej wagi i dźwigu, po których nie ma już śladu, znajdowały się również spichlerze. Najlepiej zachował się z nich Królewski. Ta budowla z trzema kondygnacjami wzniesiona została w XVII wieku. Twórcą spichlerza był architekt gdański Jan Strakowski. Trzy inne – Panna, Miedźi Oliwski– odbudowano dopiero w 1985 roku.
• W okresie 1869–1871 wybudowano na Kępie przepompownię ścieków, która położyła kres działalności Stępkarni.
• W latach 1896–1898 na Ołowiance wybudowano kompleks elektrowni miejskiej przez berlińską firmę Siemens & Halske. Zbudowany został na Kanale na Stępce most kolejowy z linią, którą dowożono węgiel do elektrowni. Wedle pierwotnych planów Ołowianka miała zasilać oświetlenie ulic Gdańska i Wrzeszcza. Zastąpiono na początku gazowe oświetlenie na dzisiejszej al. Zwycięstwa. Zainstalowane urządzenia zasilały łącznie około 6200 żarówek. Był to początek gdańskiej
• W 1945 zabudowa uległa poważnym zniszczeniom. Odbudowane spichrze Panna, Oliwski, Miedź,

Wielka i Mała Dąbrowa należą obecnie do  Narodowego Muzeum Morskiego.

• Budynki dawnej elektrowni 8 IV 1998 przekazano Filharmonii Bałtyckiej, która przebudowała je na Centrum Muzyczno-Kongresowe. W Sali Koncertowej zamontowano wielkie organy sprowadzone z Lozanny. Imprezy z udziałem mniej licznej publiczności odbywają się w Sali Kameralnej, koncerty organizowane są w amfiteatrze wodnym nad Motławą.

Filharmonia Bałtycka składa się z 7 segmentów, obejmujących:

• koncertową salę główną na 1000 miejsc
• salę kameralną (jazzową) na 200 miejsc
• dwie sale wielofunkcyjne
• foyer (sala wystawowa, 808 m²)
• hotel na 60 miejsc
• zaplecze
• W 2007 w Filharmonii umieszczono wykonane przez Gennadija Jerszowa brązowe popiersie Fryderyka Chopina, patrona Filharmonii Bałtyckiej.
• Główna sala koncertowa posiada 1000 miejsc. Jej akustykę zaprojektował Witold Straszewicz wraz z Ewą Więckowską-Kosmalą.
• W głównej sali koncertowej znajdują się 91-głosowe organy o 4 manuałach i klawiaturze pedałowej. Organy wybudowała w 1955 szwajcarska firma Kuhn w katedrze w Lozannie. W 2004 zostały przeniesione z Lozanny do sali Filharmonii Bałtyckiej.